Una señora en zapatillas...

Sin duda alguna, lo mejor de mi nuevo hogar es la persona con quien lo
comparto, pero también debo decir que es un piso bonito, nuevo y
luminoso con muy buenas vistas a la zona del río de la ciudad de
Tarragona.
Hace cuatro días que vivimos juntos mi chico, mi perrita y yo y la
verdad es que han sido días llenos de las peripecias y el estrés
propios de cualquier traslado, unidos a algunos golpes de mala suerte
(contracturas, hemorragia de mi perrita, avería del coche, inundación
de la cocina, gastos inesperados, caldera que no baja de 28 grados,
gestiones inútiles, etc.).
Desde luego también han habido satisfacciones. Espero que cuando las
aguas vuelvan a su cauce éstas superen a los contratiempos, porque de
verdad...hay veces que una se cansa de nadar tan a contracorriente.
Ahora que me doy cuenta, estoy utilizando expresiones relacionadas con
el río, jajaja ¿será su influencia?. (Lo que es en la melena ya la he
notado, con esa humedad..uffff lo que se me riza el pelo)
Hoy he salido a pasear a la Tona. La pobre llevaba puesta esa aparatosa
"campana" que les ponen a los perros para evitar que se rasquen y iba
la mar de ridícula. El animal parecía darse cuenta, parecía tener
verguenza...en serio.
Hemos bajado al río y íbamos por allí olisqueando cuando nos hemos
encontrado con una señora sentada en un banco con la mirada perdida y
un perrito en brazos.
Nos hemos acercado y a mi me ha llamado la atención que iba muy
arreglada pero en zapatillas de andar por casa. Hemos entablado la
conversación que os transcribo:
Señora: Hola bonica
Yo: Hola, que és un gosset?
Señora: Si, si, però cuidado, que mossega, perquè el vam adoptar d'una
gossera i allà es veu que s'havia de defensar i és una mica agressiu
Yo: Si, si, la meva també segons com té males puces
Señora: Què li passa, pobreta?
Yo: Doncs res, que ha tingut una hemorragia a la orelleta i li hem
posat la campana perquè no es grati i li torni a sortir sang....
Señora: S'estimen molt els animals...
Yo: Si, s'estimen com a persones...
(mientras tanto los perros se han olisqueado y no se han gustao un
pelo. El perrito -Rex se llama- ha ladrado a la Tona y ésta se escondía
detrás mío como si fuera un crío, de la verguenza de ir de badajo)
Señora: Noia, et puc fer una confidència?
Yo: Si, és clar...
Señora: Vinc d'enterrar el meu home
Yo: (pensando coño!!!!!!): L'acompanyo en el sentiment....
Señora: Si no fos pel Rex ara mateix estaria plorant a casa, però mira...aquí estic amb ell.
Yo: Si, li farà molta companyia...
Señora: El meu home estava malalt de càncer i va insistir molt en
adoptar el Rex. Jo no volia, però em va convèncer...i ara és com si ell
estigués aquí amb mi.
Nos hemos dado los nombres humanos y perrunos. Nos hemos dado un beso y hemos quedado en que nos veríamos por el río.
Qué cosas, eh???

